Do zawarcia małżeństwa mieszanego konieczne jest uzyskanie zezwolenia, którego może udzielić ordynariusz miejsca. Należy spełnić też pewne warunki - strona katolicka powinna oświadczyć, że odsunie od siebie niebezpieczeństwo odejścia od wiary i obiecać, że zrobi wszystko, aby dzieci z tego małżeństwa zostały ochrzczone i wychowane w wierze katolickiej. Istotnym elementem jest też powiadomienie osoby niebędącej katolikiem o tym przyrzeczeniu.
Małżeństwom mieszanym poświęcono Rozdział VI Kodeksu Prawa Kanonicznego. Jego treść zamieszczamy poniżej:
Rozdział VI MAŁŻEŃSTWA MIESZANE
Kan. 1124 - Małżeństwo między dwiema osobami ochrzczonymi, z których jedna została ochrzczona w Kościele katolickim lub po chrzcie została do niego przyjęta, druga zaś należy do Kościoła lub wspólnoty kościelnej niemającej pełnej wspólnoty z Kościołem katolickim, jest zakazane bez wyraźnego zezwolenia właściwej władzy.
Kan. 1125 - Takiego zezwolenia może udzielić ordynariusz miejsca, jeżeli istnieje słuszna i rozumna przyczyna; nie może go jednak udzielić bez wypełnienia następujących warunków:
1º strona katolicka powinna oświadczyć, że jest gotowa odsunąć od siebie niebezpieczeństwo odejścia od wiary, jak również złożyć szczere przyrzeczenie, że uczyni wszystko, co w jej mocy, aby wszystkie dzieci zostały ochrzczone i wychowane w Kościele katolickim;
2º o tych przyrzeczeniach, które powinna złożyć strona katolicka, należy w odpowiednim czasie powiadomić drugą stronę, tak by zostało stwierdzone, iż rzeczywiście jest ona świadoma treści przyrzeczenia i obowiązku strony katolickiej;
3º obydwie strony powinny być pouczone o celach oraz istotnych przymiotach małżeństwa, których nie może wykluczać żadna ze stron.
Kan. 1126 - Konferencja biskupów powinna zarówno określić sposób składania tych oświadczeń i przyrzeczeń, które są zawsze wymagane, jak też ustalić sposób ich stwierdzenia w zakresie zewnętrznym oraz powiadamiania o nich strony niekatolickiej.
Kan. 1127 - § 1. Co do formy, która powinna być stosowana przy małżeństwie mieszanym, należy przestrzegać przepisów kan. 1108; jeżeli jednak strona katolicka zawiera małżeństwo ze stroną niekatolicką obrządku wschodniego, kanoniczna forma zawierania małżeństwa wymagana jest tylko do godziwości; do ważności zaś konieczny jest udział kapłana, z zachowaniem innych wymogów prawa.
§ 2. Jeżeli poważne trudności nie pozwalają na zastosowanie formy kanonicznej, ordynariusz miejsca strony katolickiej ma prawo dyspensować od niej w poszczególnych przypadkach, jednak po zasięgnięciu opinii ordynariusza miejsca, w którym małżeństwo ma być zawierane, z zachowaniem – do ważności – jakiejś publicznej formy zawierania małżeństwa; 180 konferencja biskupów powinna ustanowić przepisy, w myśl których wspomniana dyspensa byłaby udzielana w jednolity sposób.
§ 3. Zabronione jest, aby przed kanoniczną celebracją małżeństwa, zgodnie z przepisem § 1, lub po niej miała miejsce inna celebracja religijna tegoż małżeństwa w celu wyrażenia lub odnowienia zgody małżeńskiej; zabroniona jest również taka religijna celebracja, w której katolicki asystujący i niekatolicki szafarz, jednocześnie sprawując własne obrzędy, zwracają się do stron o wyrażenie zgody.
Kan. 1128 - Ordynariusze miejsca oraz inni duszpasterze powinni troszczyć się o to, aby katolickiemu małżonkowi i dzieciom zrodzonym z małżeństwa mieszanego nie zabrakło pomocy duchowej do wypełnienia ich obowiązków; mają też wspierać małżonków w ożywianiu jedności życia małżeńskiego i rodzinnego.
Kan. 1129 - Przepisy kan. 1127 i 1128 należy stosować także w odniesieniu do małżeństw z przeszkodą różności religii, o której mowa w kan. 1086 § 1.
*KODEKS PRAWA KANONICZNEGO promulgowany przez papieża Jana Pawła II w dniu 25 stycznia 1983 roku stan prawny na dzień 8 sierpnia 2023 r. zaktualizowany przekład na język polski
